Kamienica przy ul. św. Antoniego 8

Projekt elewacji bocznej (wsch.), 1874 r.

Projekt elewacji bocznej (wsch.), 1874 r.

Historia kamienicy, w której obecnie mieści się Centrum Informacji Turystycznej i Rowerowej, związana jest z najdawniejszą historią ulicy św. Antoniego. Najwcześniejszym jej wizerunek został przestawiony na grafice Weinera z 1562 roku – zwartej zabudowie, między bramą prowadzącą na podwórze mieszczące słodownie „Pod Białym Bocianem”, a budynkiem (później pałacem należącym do hrabiego Gerharda Wilhelma von Strattmanna), istniał tu niewielki dwukondygnacyjny budynek, nakryty dwuspadowym dachem. W XVIII w. określany jako „Mentzlische Haus” (czyli „dom Menzla”), po odbudowie wymuszonej zniszczeniami dokonanymi przez wybuchł Wieży Prochowej w 1749 r., otrzymał cechy barokowe.

Obecny swój wygląd zawdzięcza przebudowie z roku 1874 wykonanej przez Eherlih’a na zlecenie właściciela J. Gottheim’a. Architekt nadał budynkowi nowy historyzujący styl. Efekty ówczesnej zmiany dekoracji, można podziwiać do dziś na elewacji zachodniej.

W pierwszym trzydziestoleciu XX w. właścicielami stała się rodzina Siedner’ów, która w części parterowej prowadziła piekarnię oraz sklep z pieczywem. W tylnej części (obecnie duża sala z kominkiem) był piec piekarniczy. Do budynku od strony Synagogi dostawiony był niewielki budynek, mieszczący skład mąki. W roku 1938 Alberta Jendritzko przejął budynek i zamienił piekarnię na cukiernię.

Ostatnie zmiany dokonał architekt Walter Franzky, w roku 1929, kiedy to dobudowano skrzydło wschodnie oraz nadano obecny wystrój fasadzie. Po wojnie nadal pełniła funkcję mieszkalną, a w części parterowej usługową. Obecnie istniejąca w przyziemiu Bike Cafe jest dalekim echem istniejącej przed wojną cukierni.